Praktijk De Keerkring

Praktijk De Keerkring

Oscar Van den Boogaard

DagboekPosted by Kristien Berings Fri, July 05, 2013 13:02:34

Oscar van den Boogaard is een Nederlander, geboren in Suriname, die al jaren in België woont, eerst in Brussel, nu in de buurt van Gent. Hij bedacht de term Super-existentialisme, een levensfilosofie waarmee hij verwoordt hoe hij het leven volop wil omarmen, met al zijn zintuigen, en het steeds 100% te leven en het met al zijn poriën in te ademen.
'Sensaties' is een bundel columns en beschouwingen die hij voor verschillende kranten schreef. Hij vertelt er over zijn ontmoetingen (heel vaak op de trein) zijn ervaringen in de kunstwereld (toen hij deze beschouwingen schreef, had hij met zijn toenmalige partner een galerie), zijn reizen, zijn familie ...
Telkens valt een enorme openheid en eerlijkheid op, soms is het bijna gênant. Ergens schrijft hij over zijn familie en maakt er volgende aantekening bij... hoe vertrouwd een familie kan zijn en tegelijkertijd hoe vreemd.

'Als mijn vader niet mijn vader was en mijn zusjes niet mij zusjes waren had ik ze waarschijnlijk nooit ontmoet. We zouden elkaar passeren of kruisen zonder een gedachte aan elkaar te wijden ... Als ik niet de zoon was van mijn vader en niet de broer van mijn zussen zou ik een andere familie hebben gehad, dat is zeker, mensen die ik passeer en kruis zonder op te kijken.'

Broer

DagboekPosted by Jan timmerman Sun, June 09, 2013 12:47:04
Jan Decleir ontving onlangs de Cultuurprijs voor Algemene Culturele Verdienste.
In een interview in Knack (29 mei 2013) spreekt hij over zijn broer Dirk en hoe hij er toe kwam te acteren ... "Hij (= zijn broer) was acteur en regisseur. Ook al was hij vier jaar ouder, ik keek enorm naar hem op. Wou zo veel mogelijk bij hem zijn. Het was bijna een love story. Niet evident, want op die leeftijd vlieg je elkaar normaal in de haren. Toen hij in 1974 verongelukte, was dat een enorme klap. Ik ben blijven acteren, omdat ik met hem verbonden wou blijven. Maar vandaag speelt dat niet meer..."



perspectief

DagboekPosted by Jan timmerman Sun, May 26, 2013 22:30:35
Zaterdag 25 mei een mooie opstellingendag gehad in De Pinte. Ik stel vast, een beetje tot mijn eigen verbazing, hoe de vorm van de opstellingen evolueren in een nieuwe richting, weg van de klassieke familieopstellingen. De opstellingen tonen meer en meer de verstrikkingen in ons systeem én ze openbaren ook de opening om anders in het leven te staan. Het is natuurlijk ook wel prettig om te zien hoe de opstellingen je meenemen in een verdere ontwikkeling.
Ik merk ook hoe erg ik mag vertrouwen op wat zich aandient in een opstelling, ook al is het niet altijd, op het eerste zicht, te vatten. Ik heb geleerd om niet direct te proberen te detecteren of te achterhalen wat zich aandient, maar om mee te gaan met de beweging. Wie of wat is dat in de opstelling? Die vraag moet niet direct worden beantwoord. De opstellingen zijn wijzer dan wij allemaal en ze tonen ons wat we (nog) niet kunnen vatten of bevroeden.
Het lijkt wel een verder vertrouwen op de 'movement of the soul', zoals Hellinger het noemt. Zonder te moeten sturen, alleen een zeer aandachtig aanwezig zijn. Is het onder invloed van het werk van Franz Ruppert, bij wie ik onlangs een workshop volgde? Hij stelt het verlangen op (the intention of das Anliegen), een heel krachtige manier van werken...
Zo merk ik dat misschien wel de belangrijkste effect van opstellingen de mogelijkheid is om een nieuw perspectief te bieden, om op een andere manier naar je realiteit te kijken. (Perspectief als 'doorzichtkunde'.) Opstellingen verruimen, bijna letterlijk, je geest, ze halen je uit een bewustzijnsvernauwing of uit een eenzijdige kijk op je leven, waar we allen meestal in het dagelijkse leven in zitten, vanuit onze kwetsuren en overlevingspogingen.
Op die manier zijn opstellingen krachtbronnen, door een nieuwe kijk, een nieuwe ervaring, bieden ze de mogelijkheid om anders in je leven te staan, je leven meer op je te nemen, meer actor dan passief slachtoffer te zijn...



Het zigzagkind

DagboekPosted by Jan timmerman Mon, February 11, 2013 22:55:11
Vandaag in het jeugdfilmfestival in Brugge 'Nono, het zigzagkind' gezien, een film van Vincent Bal naar het boek van de Israelische schrijver David Grossman. Het lijkt een spannende detectivefilm te worden, en dat is het ook, maar het is meer dan dat. Een joodse jongen van 13, bij zijn bar mitswa dus, treedt in de voetsporen van zijn vader en wil ook detective-inspecteur worden. Hij gaat op zoek naar zijn moeder die gestorven is toen hij 1 jaar was. Je valt van de ene verrassing in de andere, maar het is schitterend wat er allemaal komt bij kijken bij zijn 'Muttersuche'. Hoe hij niet alleen het lot van zijn moeder vindt, maar hoe wel meer in zijn familie in het reine komt. En het einde is een happy end, maar voor een keer is dat niet klef... Leuk is ook dat je op het einde de schrijver zelf, Grossman dus, even ziet verschijnen in een bijrolletje.
Kijk maar eens naar de trailer.

« Previous